Tijdens de zomerperiode hebben als team gewerkt aan een rapport dat beschrijft wat het project Hogar Cenicienta is en wat het wil bereiken. Dit document is nodig om bij de locale overheid een vergunning aan te vragen (dat het allemaal iets anders is gelopen, komt strakst aan bod). Bij het schrijven hebben verschillende mensen ons geholpen die thuis zijn in het sociaal werk in Spanje en de taal goed onder de knie hebben. Uiteindelijk is het een zeventig pagina´s dik rapport geworden. Het dwong ons goed na te denken en onder woorden te brengen hoe we de bediening idealiter zouden willen vormgeven.

Voor de zomerreces hadden we al contact gehad met de “nonnen” die verantwoordelijk zijn voor het huis dat we op het oog hadden. Ze waren positief over onze plannen. Na de zomer waren de vrouwen, die hiervoor in dit huis woonden, inmiddels vertrokken (in verband met beëindigen van het gevangenis project in dit huis aan het eind van augustus). Het huis is uitermate geschikt voor de opvang van ongeveer tien vrouwen. Ook hebben we meerdere malen gesproken met de voormalige directeur van het huis. In Spanje zijn kruiwagens essentieel. Iemand komt ergens binnen via een vriend of kennis. Hij, de directeur, heeft zijn nek ontzettend uitgestoken bij verschillende instanties, maar vooral bij de burgelijke gemeente. Nadat het rapport af was en gedrukt, kwam het moment om met de wethouder te gaan praten over onze plannen en het rapport aan te bieden. Voordat we naar het gemeentehuis zouden gaan, zei onze “kruiwagen” dat het aanvragen van een vergunning alleen een kwestie zou zijn van het overschrijven van de ene organisatie naar de andere. Hij had voor ons al het voorwerk gedaan en telefoontjes gepleegd naar de verschillende ambtenaren op het gemeentehuis. Ons bezoek aan het gemeentehuis was nu meer een vorm van kennismaken dan mensen overhalen om achter het project te gaan staan. Dit hadden we in de weken daarvoor niet verwacht. We hadden hard gewerkt om het document er zo goed mogelijk uit te laten zien. Nu bleek dat de race al was gelopen. De wethouder en de verschillende ambtenaren waren vriendelijk en open en zegden alle medewerking toe. Na twee jaar van netwerken en praten en denken, ging nu de deur open. We zijn er nog niet, er moet nog veel werk verzet worden, maar het was een belangrijke stap vooruit. “Only God!”

Het belangrijkste dat nu volgt zijn contacten met instanties in de omgeving en in de plaats waar het huis staat. Want alles staat of valt met het kennen van de juiste mensen.